Σώστης

Σώστης

Έμενε κάτω απ' τα χείλια του
κι άρπαζε τις λέξεις
με τις δυο μισάνοικτες παλάμες
κι ύστερα τις σήκωνε
κι απίθωνε το κενό τους στο φως,
σα να κολλούσε πίσω τις ψηφίδες του άρτου
" τούτο εστί το σώμα μου".
Σαν να τον έσωζε...